۱- بر مسلمان واجب است که از نجاست دوری کند و تا جایی که می‌تواند در پاک نگه‌داشتن خود کوشا باشد. ۲- رسیدن نجاست به لباس انسان، غسل را بر او واجب نمی‌سازد. ۳- برطرف کردن نجاست با شستن آن حاصل می‌شود، تا جایی که اثر نجاست از بین برود. ۴- پاکی از نجاست، شرط صحت نماز است و اگر فرد خود را از آن پاکیزه نکند، نمازش باطل خواهد بود. ۵- اگر قطرات ادرار به لباس انسان برسد، همان قسمتی را که آلوده شده است می‌شوید تا زمانی که به پاک شدن آن گمان قوی پیدا کند؛ و آنچه از بخش‌های شسته نشده باقی بماند، در زمرهٔ نجاست اندکی قرار می‌گیرد که بخشیده شده (معفوّ عنه) است. ۶- اگر کسی شک کند که آیا نجاست را برطرف کرده است یا نه، بنا را بر یقین می‌گذارد؛ یعنی اصل را بر این می‌گذارد که نجاست برطرف نشده است. عکس این حالت نیز صادق است؛ یعنی اگر یقین داشته باشد که پاک است و سپس شک کند که آیا نجاست به لباسش رسیده یا خیر، گفته می‌شود که اصل بر پاکی است؛ چرا که پاکی همان امرِ یقین‌آور است. ۷- اگر کسی تا پس از پایان نماز از نجاست لباس خود باخبر نشود، نمازش صحیح است. ۸- تنها کاری که در صورت وجود نجاست بر لباس برای انسان جایز نیست، فقط نماز خواندن است؛ اما دیگر کارها مانند خواندن قرآن و امثال آن حرام نمی‌شود.