۱- بر مسلمان واجب است که از نجاست دوری کند و تا جایی که می‌تواند در پاک نگه‌داشتن خود کوشا باشد. ۲- رسیدن نجاست به لباس انسان، غسل را بر او واجب نمی‌سازد. ۳- برطرف کردن نجاست با شستن آن حاصل می‌شود، تا جایی که اثر نجاست از بین برود. ۴- پاکی از نجاست، شرط صحت نماز است و اگر فرد خود را از آن پاکیزه نکند، نمازش باطل خواهد بود. ۵- اگر قطرات ادرار به لباس انسان برسد، همان قسمتی را که آلوده شده است می‌شوید تا زمانی که به پاک شدن آن گمان قوی پیدا کند؛ و آنچه از بخش‌های شسته نشده باقی بماند، در زمرهٔ نجاست اندکی قرار می‌گیرد که بخشیده شده (معفوّ عنه) است. ۶- اگر کسی شک کند که آیا نجاست را برطرف کرده است یا نه، بنا را بر یقین می‌گذارد؛ یعنی اصل را بر این می‌گذارد که نجاست برطرف نشده است. عکس این حالت نیز صادق است؛ یعنی اگر یقین داشته باشد که پاک است و سپس شک کند که آیا نجاست به لباسش رسیده یا خیر، گفته می‌شود که اصل بر پاکی است؛ چرا که پاکی همان امرِ یقین‌آور است. ۷- اگر کسی تا پس از پایان نماز از نجاست لباس خود باخبر نشود، نمازش صحیح است. ۸- تنها کاری که در صورت وجود نجاست بر لباس برای انسان جایز نیست، فقط نماز خواندن است؛ اما دیگر کارها مانند خواندن قرآن و امثال آن حرام نمی‌شود.

از دعاهای در امان ماندن از فتنه‌ها و گشایش و برطرف ساختن سختی‌ها این موارد است: «اللَّهُمَّ إِنَّا نَجْعَلُكَ فِي نُحُورِهِمْ وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ شُرُورِهِمْ» (بار خدایا! ما تو را در برابر گلوهایشان قرار می‌دهیم (یعنی تو را مدافع خود در برابر آنها قرار می‌دهیم) و از شرارت‌هایشان به تو پناه می‌بریم). «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْعَظِيمُ الْحَلِيمُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ربُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ رَبُّ السَّمَوَاتِ وَرَبُّ الْأَرْضِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ» (هیچ معبودِ برحقی جز الله بزرگ بردبار نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله پروردگار عرش بزرگ نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله پروردگار آسمان‌ها و پروردگار زمین و پروردگار عرش گرانقدر نیست). «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ رَبُّ السَّمَوَاتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ» (هیچ معبودِ برحقی جز الله بردبار کریم نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله والای بزرگ نیست، هیچ معبودِ برحقی جز الله پروردگار آسمان‌های هفتگانه و پروردگار عرش گرانقدر نیست). «اللَّهُمَّ أَنْتَ عَضُدِي وَأَنْتَ نَصِيرِي وَبِكَ أُقَاتِلُ» (بار خدایا! تو پشتیبان من و یاور منی و به یاری تو پیکار می‌کنم). لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ [انبیاء: ۸۷] (هیچ معبودِ برحقی جز تو نیست، تو منزهی، بی‌گمان من از ستمکاران بودم). «أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ غَضَبِهِ وَشَرِّ عِبَادِهِ وَمِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ وَأَنْ يَحْضُرُونِ» (پناه می‌برم به کلمات کامل الله از خشم او و از شر بندگانش و از وسوسه‌های شیاطین و اینکه نزد من حاضر شوند). «اللَّهُمَّ رَحْمَتَكَ أَرْجُو فَلَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ وَأَصْلِحْ لي شَأْنِي كُلَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ» (بار خدایا! به رحمت تو امید دارم، پس مرا برای چشم‌برهم‌زدنی به خودم وامگذار و تمام کارهایم را برایم سامان ده، معبودی [برحق] جز تو نیست). «يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ بِرَحْمَتِكَ أَسْتَغِيثُ» (ای زندهٔ پاینده! [تنها] به رحمتِ تو [پناه می‌برم و] فریادرسی می‌خواهم). «اللَّهُ رَبِّي لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا» (الله پروردگار من است و هیچ چیزی را با او شریک نمی‌آورم).